تاثيرات آئين زرتشت و حكومت هخامنشيان بر فلسفه افلاطون

تاريخ تفكر فلسفي، مطالعات تاريخي محسوب ميشود؛ در ايران سابقۀ طولاني دارد. ريشه هاي اين تفكر را مي توان در ايران باستان به خصوص افكار زرتشت جستجو كرد، زرتشت پيامبر و اوستا كتاب مقدس او مي باشد؛ مزديَسنا نام دين پيامبر ايراني، سرشار از فضايل اخلاقي بوده كه در دورۀ هخامنشيان و فلسفۀ افلاطون، اين شاخصه هاي فكري و بنيادي با فرمي جديد بيان شده؛ مانند: ثنويت، فَروهَر و مُثُل، و .... اين مصاديق نشان دهندۀ آن است كه افلاطون به مذهب زرتشت آشنايي يافته ودرفلسفه، جامعۀ آرماني خود بهره برده؛ اين پژوهش بر آن است كه تاثيرات فلسفۀ زرتشت و حكومت هخامنشيان؛ بر فلسفۀ افلاطون مورد بررسي قرار دهد. حال هدف از مقاله، شباهت ها و تطبيق قرار دادن تفكرات وشيوۀ حكومت در جامعه مي باشد؛ پرسش اصلي پژوهش بر اين محور استوار است، فلسفۀ زرتشت و حكومت هخامنشيان تا چه اندازه بر فلسفۀ افلاطون تاثيرگذار است. نگارنده براي پاسخ اين پرسش به بررسي فلسفۀ زرتشت، حكومت هخامنشيان و فلسفۀ افلاطون ميپردازد كه نشان داده شود؛ پيام زرتشت مسلما در شكل گرفتن فرهنگ اوستايي تاثير بنياني داشته است و از شرحي كه دربارۀ نظام عصر هخامنشيان داده شد مي توان نتيجه گرفت كه اين فرهنگ محققاً در سازندگي و شكوفايي جامعۀ ايران بسيار موثر بوده است و استحكام و پويايي دولت هخامنشيان تاثير خود را به كشورهاي اطراف علل خصوص يونان گذاشته است. تحقيق حاضر به روش توصيفي –تحليلي، و از روش تطبيقي گردآوي شده، مطالب به شيوۀ اسنادي، كتابخانۀ از طريق فيش برداري بوده. تجزيه وتحليل دادها كيفي است.