بررسي آزمايشگاهي تغييرات تراوايي نسبي در ازدياد برداشت نفت به وسيله آب كم‌شور در يك مخزن كربناته

سيلاب زني آب كم‌شور فرايندي است كه در آن براي بهبود بازيافت نفت، قدرت يوني آب تزريقي كاهش مي‌يابد. براساس مطالعات انجام شده، سيلاب‌زني آب كم‌شور مي‌تواند توانايي قابل ملاحظه‌اي در افزايش بازيافت نفت داشته باشد. اين فرايند در كربناته‌ها ناشناخته‌تر است و به عنوان فرايندي كه ترشوندگي را به شرايطي مطلوب‌تر تغيير ميدهد ارزيابي شده است. با اين حال بازيافت نفت تنها تحت تاثير تغيير ترشوندگي نمي‌باشد. بلكه تحت تاثير عواملي همچون ترشوندگي اوليه و ترتيب توالي تزريق شورآب نيز مي‌باشد. در اين پروژه دو تست تزريق مغزه در حالت ترشوندگي اوليه آب دوست به منظور بررسي اهميت برهمكنش‌هاي سيال/سيال انجام شد و تراوايي نسبي آب و نفت بدست آمد. توالي تزريق در تست اول آب سازندي-آب دريا- آب كم‌شور دريا و در تست دوم آب دريا- آب كم‌شور بود. به منظور كاهش عدم قطعيت ناشي از تاثير ناهمگني در مغزه‌هاي متفاوت، از مغزه‌هاي مصنوعي همگن و خالص كه داراي خواص پتروفيزيكي بسيار مشابه هستند استفاده شد. همچنين آزمايش‌هاي اندازه گيري كشش سطحي، زاويه تماس براي تحليل آزمايش‌هاي تزريق مغزه به كار گرفته شد. تزريق آب دريا به صورت ثانويه با افزايش تراوايي نسبي نفت و كاهش تراوايي نسبي آب نسبت به تزريق ثانويه آب سازندي باعث افزايش برداشت نفت از 7/66 به 4/73 درصد از نفت درجاي اوليه شد. همچنين تزريق آب دريا به صورت ثالثيه هيچ گونه بازيافت نفتي نداشت. اين رفتار به كشش بين سطحي نسبت داده شد.