زبان وحي از منظر آيت الله العظمي فاضل لنكراني(ره) و تطبيق آن با نظريات مطرح در مسأله زبان قرآن

درباره اين‌كه خداوند با بندگان خود در قرآن كريم با شيوة عرف عقلا سخن گفته است يا با منطق گفتمان ميان انديشمندان مسلمان اختلاف نظر وجود دارد. با بررسي‌هاي صورت گرفته مشخص مي‌شود كه نظريه زبان عرفي فراعرفي، از مهم‌ترين نظريات در اين مسأله بوده كه از سوي آيت‌الله العظمي فاضل مطرح شده است. اين نظريه بيانگر آن است كه زبان قرآن ‏كريم و نوع گفتمان آن با ابتنا بر علم جامع و احاطي خويش، ضمن بهره‌مندي از منطق گفتماني عرف عام، مقاصد متعالي خويش را در ساختاري همه‌فهم و در عين حال چندساحتي براي فراعرف تعبيه كرده است. مسأله اصلي اين نوشتار بيان ويژگي‌هاي «زبان عرفي فراعرفي قرآن» از منظر آيت‌الله العظمي فاضل لنكراني(ره) و بررسي أدله و شواهد و ابعاد گوناگون اين نظريه و نيز وجه امتياز آن با ديگر ديدگاه‌هايي است كه در مسألة زبان قرآن مطرح مي‌باشد. روش اين مقاله نيز اسنادي ـ تحليلي، با توجه به آثار ايشان و ساير نظريات مطروحه در زبان قرآن مي‌باشد.