تاثيرايدئولوژيك شدن دينبر ديوان سالاري عصر صفوي

با روي كار آمدن صفويه، دين به مثابه عنصري مشروعيت دهنده به دولت درآمد. در اين ميان علما و مذهب تشيع نقطه عطف محسوب مي شدند و به موازات رسمي شدن تشيع، موقعيت آنان نيز تقويت شد. اين امر زمينه حضور بيشتر دين را در عرصه سياسي و اجتماعي فراهم كرد. در اين دوره تشيع عرفاني به حاشيه رفت و خوانش فقاهتي از تشيع، ايدئولوژي نظام سياسي را تشكيل داد. ايدئولوژيك شدن دين سبب شد تا هم نفوذ مولفه هاي ديني در امور سياسي- اجتماعي افزايش يابد و هم به موازات آن تغييراتي را در محتوا و ساختار دولت به وجود آورد. نوشتار حاضر به دنبال آن است تا با روش توصيفي- تحليلي و اتكا به خوانش ماركس و وبر از مفهوم و كاركرد ايدئولوژي، تاثير ايدئولوژيك شدن دين بر ماهيت ديوان سالاري صفويه را مورد بررسي قرار دهد.ايدئولوژيك شدن دين و اثر بخشي آن برمشروعيت نظام سياسي، سبب شد تا تحولاتي در محتوا و ماهيت ديوان سالاري صفوي به وجود آيد. اين امر از يك سو سبب شد تا پيوند ميان دين و سياست تعميق يابد و ايدئولوژي ديني به عنصري مشروعيت زا براي نظام سياسي بدل شود و از سوي ديگر نهادهاي جديدي در جهت پياده سازي ايدئولوژي حكومت ايجاد گردد.