بررسي رابطه اهمال‌كاري در نماز و راهبردهاي خودتنظيمي عاطفي در دانشجويان دانشگاه بيرجند

نماز، يكي از بزرگ‌ترين فرايض اسلامي، عالي‌ترين تكليف مكتب تربيتي اسلام و دستگاه تنظيم كنندە روح آدمي است. پژوهش حاضر سعي در بررسي رابطه بين اهمال‌كاري در نماز و راهبردهاي خودتنظيمي عاطفي در بين دانشجويان دانشگاه‌ بيرجند دارد. روش پژوهش، از نوع همبستگي و جامعه آماري اين پژوهش عبارت است از دانشجويان دانشگاه بيرجند و نمونه موردنظر شامل 108 دانشجو كه بعد از حذف پرسشنامه‌هاي مغشوش به 99 نمونه كاهش يافت. ابزارهاى مورداستفاده در اين پژوهش شامل مقياس راهبردهاي خودتنظيمي عاطفي مارس و پرسشنامه اهمال‌كاري در نماز است. بر اساس نتايج در بررسي اهمال‌كاري در نماز و راهبرد رفتاري، راهبرد تغيير موقعيت، راهبرد تغيير عاطفه و راهبرد كاهش عاطفه منفي رابطه معناداري مشاهده نشد (0/05p )، اما بين اهمال‌كاري در نماز و راهبرد شناختي، رابطه منفي و معنادار (0/05p ) و بين اهمال‌كاري در نماز و راهبرد افزايش عاطفه مثبت، همبستگي منفي با سطح معناداري 0/01 مشاهده شد؛ به‌عبارت‌ديگر چنانچه دانشجويان سطح پايين‌تري از اهمال‌كاري در نماز را داشته باشند و بر نماز خويش محافظت داشته باشند، راهبردهاي خودتنظيمي را در زندگي خود بيشتر استفاده مي‌كنند و قادرند تا احساسات مثبت ايجاد كنند يا ميزان اين احساسات را افزايش يا تداوم بخشند.