مقايسه راهبردهاي خودتنظيمي عاطفي در التزام به نماز دانشجويان دانشگاه بيرجند

نماز، سرلوحه‌ي برنامه‌هاي تربيتي و پرورشي دين اسلام و عامل تنظيم همه‌ي ابعاد انسان ازجمله احساسات و عواطف اوست. ازجمله روش‌هاي مورد استفاده‌ي افراد براي تنظيم عواطف، مي‌توان به راهبردهاي خودتنظيمي عاطفي در ابعاد مختلف شناختي، رفتاري، تغيير موقعيت، تغيير عاطفه، كاهش عواطف منفي و افزايش عواطف، مثبت اشاره نمود، لذا انتظار مي‌رود با توجه به نقش و اثرات نماز، افرادي كه داراي التزام عملي به نماز هستند از راهبردهاي مذكور به‌نحو مؤثرتري استفاده نمايند. هدف اين پژوهش، بررسي تفاوت ميزان استفاده از اين راهبردها، در دو گروه از دانشجويان دانشگاه بيرجند برحسب التزام و عدم التزام عملي آنان به نماز، است. روش پژوهش حاضر، علي‌مقايسه‌اي و ابزار مورد استفاده، مقياس راهبردهاي خودتنظيمي عاطفي مارس به انضمام دو سؤال در رابطه با نماز است. همچنين در تحليل داده‌ها، از نرم‌افزار spss و روش آماري Manova استفاده شد. درنهايت يافته‌هاي پژوهش، نشان مي‌دهد بين دو گروه مذكور در رابطه با استفاده از دو راهبرد شناختي و تغيير عاطفه، تفاوت معنادار آماري وجود دارد. به عبارتي گروه ملتزم به نماز، نسبت به گروه غير ملتزم به نماز، به ميزان بيشتري از راهبردهاي مذكور، جهت تنظيم عواطف خود، استفاده مي‌كنند