بررسي و تحليل نقوش تخت جمشيد از منظر روايتگري

از گذشته تا به حال بكار گرفتن نماد و نشانه در متون ادبي رايج بوده است. ادبيات غني فارسي مملو از نماد و رمز مي باشد. نماد تاثيرگذاري و زيبايي شعر و نوشته را دو چندان مي كند. شاعر و نويسنده با اعجاز قلمش خواننده را مجذوب نوشته خود مي كند. حال اينكه معمار نيز با بكارگيري عناصر نمادين در اثر خود چه در قالب نقش برجسته و چه تزئينات مخاطب را شيفته بنا مي كند. وجوه مشترك صنايع ادبي و معماري بسيار گستره است و همگي حاكي از روايت داستاني دارد زاييده خيال خالق اثر. در پژوهش حاضر كه به روش تحليلي - توصيفي و روش گردآوري اطلاعات به شيوه كتابخانه اي انجام گرفته، سعي برآن است با واكاوي نقاط مشترك نماد پردازي در ادبيات و معماري به بررسي و تحليل نقوش بكارفته در تزئينات تخت جمشيد از منظر روايتي پرداخته شود.