تطبيق ساخت شهر در فرهنگ‌هاي سوسياليزم، سرمايه‌داري غرب و ايران

فضاهاي جمعي يك مجتمع مسكوني بلندمرتبه، باعث ايجاد تعاملات اجتماعي ساكنين مجموعه گشته است(Moore, 1998: 26). به طوري كه اين گونه فضاها براي ايجاد مناسبات چهره به چهره، تجربه مشترك فضا، رابطه انسان با كالبد و همچنين برگزاري فعاليت هاي جمعي و عمومي ساكنين، كارآمد و مناسب هستند. حضور افراد در مكان و ايفاي نقش فعال در فضاهاي جمعي از حس مكان نشأت مي گيرد و مكان به واسطه محدود كردن روابط اجتماعي درقلمرويي مشخص، احساس تعلق به گروه را پديد آورده و تقويت مي كند و بدين ترتيب بر تراكم روابط چهره به چهره مي افزايد(گل محمدي و مراد زاده، 1394: 1). اين پژوهش سعي بر اين دارد تا اهميت و تاثير توجه به طراحي مجتمع هاي مسكوني را در ايجاد تعاملات اجتماعي را بررسي نمايد. جمع آوري اطلاعات از طريق روش توصيفي و با استفاده از روش كتابخانه اي بوده است.