بازخواني بايستگي برنامه سازي صداوسيما از الگوهاي نيكوي اخلاقي همسان اسلام و دين هاي سامي

دين و اخلاقِ برآمده از آن، بخش فَربهي از فرهنگ سرزمين ماست كه توان پُربَسامدي از الگودهي را در خود نهفته داشته و بخشي از ارزنده­ترين خويشكاريِ (وظيفه‌) سازمان صداوسيما (بانگ‌وچهر) را به فرجام مي‎برد. آنك كه از يك‌سو كشور ايران با داشتن دست­كم پنج دين، سرزميني با دين‌هاي آسماني گوناگون است و از ديگر سوي هر ديني از الگوهاي خويش بهره مي‌گيرد، اين امر مي­تواند شمار بينندگان برنامه­ها را كاهش داده و كارايي اين سازمان را فروكاهد. بر اين پايه، بودن الگو­هاي همسان ديني به نمايه‌ رهبران مقدس (سپند)، در دين‌هاي سامي مي­تواند هنگامه‌ شايسته­اي را براي برنامه­سازان فراهم آورد. پيامبراني همانند حضرت (آشو) آدم، حضرت (آشو) ابراهيم، حضرت (آشو) يحيي و... كه پذيرفته‌شده‌ همه دين‌هاي سامي هستند، از گنجايي بسيار درخوري براي الگودهندگي در راهبرد خوي و خيمِ زندگي جامعه (هازمان) ديني برخوردارند. اين جستار با روش توصيفي-تحليلي (گزارشي-پردازشي) مي­كوشد تا همانندي‌هايي از پندار و كردار اين پيامبران در نوشتارهاي دينيِ اسلام و دين‌هاي سامي به‎دست دهد تا انگيزشي بيش و بِه از اين براي ساخت برنامه­هاي هنري باشد