بازخواني شيوه بياني «قصص » و ره آورد آن براي بازنمايي امر جنسي در آثار نمايشي براساس ساختار سوره مباركه يوسف

رسانه در مقام آسيبشناسي و ارائه راهحل در مورد مسايل فردي و اجتماعي و بهطور خاص مسايل اخلاقي و جنسي، ناگزير از نمايش مقولات مرتبط با ناهنجاري است. در صورت نبود برنامهاي متقن و جامع، نه تنها عملكرد رسانه منجر به درمانگري نخواهد شد، بلكه با نتيجۀ عكس، به ابزارِ ابراز، عاديسازي، رسميت و شيوع همان ناهنجاري بدل مي شود. مسئله پژوهش حاضر، فقدان الگوي مشخص براي بازنمايي امر جنسي در آثار نمايشي مي‎باشد. لذا اين پژوهش با اتكا به قرآن، در‌صدد تبيين و استخراج شاخصهايي براي بازنمايي امر جنسي در قالب رسانه است. در اين ميان اهميت و جايگاه سوره يوسف از آنجهت مي‎باشد كه دربردارنده ماجرايي است كه نقطه عطف آن در حوزه اخلاق جنسي بروز مييابد. مقاله پيشِ رو با روش تحليلِ روايت و تكيه بر سه روش تدبر كلمهاي، تدبر سورهاي و تدبر قرآنبهقرآن درصدد است تا اين مفهوم را در بستر سوره مورد بررسي قرار دهد. تلاقي بيان مستند و داستاني در ساختار «قَصَص» كه مستعد جريان و تداوم مفاهيم مطلوبِ خالق اثر بر مخاطب است و نيز لزوم تمركز بر بازنمايي حُسن و مستوري در بازنمايي سيئات و پرهيز از جهر سوء در همه اركان توليد و روايت اثر، شخصيت‌پردازي و پي‌رنگ در ظرف بياني قَصَص، اصليترين يافته پژوهش حاضر مي‌باشد