محدوديت حقوقيِ اخلاق در كاركرد خبر و اطلاع رساني رسانه

مروزه تنوع و گستردگيِ حوزه و قدرت تأثير رسانه، آنها را از ابزار صرف عرضه اطلاعات و اخبار خارج كرده و در ميان گروه‌هاي انساني، كاركردهاي گوناگوني در جامعه‌پذيري و همگون‌سازيِ تفكر و انديشه فراهم كرده است كه مهم‌ترين كاركرد، اطلاع‌رساني مي‌باشد؛ زيرا جايگاهِ اثرگذاريِ خبر و اطلاع‌رساني به‌اندازه‌اي گسترده شده كه نسل‌هاي توسعه در حوزه‌هاي مختلف نظير فرهنگ، اقتصاد، اجتماع و سياست را پوشش مي­دهد، اما قلمروي آزاديِ اطلاع‌رساني در رسانه، همانند ديگر حقوق و آزادي عمومي به‌صورت مطلق نيست و در نظام حقوق داخلي و بين‌المللي براي آن محدوديت‌هايي ذكر شده است كه مي‌توان به محدوديت اخلاق اشاره كرد كه مكرر در اسناد بين‌المللي نظير ميثاق حقوق مدني-سياسي، اعلاميه جهاني حقوق بشر، كنوانسيون اروپايي بشر، كنوانسيون امريكايي حقوق بشر و اصول سيراكوزا آمده است. لذا پژوهش حاضر درصدد است ضمن بررسي حقوقيِ قلمرو، جايگاه و ضرورت آزادي اطلاع‌رساني با روش مطالعه اسنادي و تحليل محتواي حقوقي به محدوديت اخلاق در منابع حقوق بين‌الملل و نظام حقوق داخلي ايران بپردازد. يافته­هاي حاصل از تحليل و بررسي حاكي از اين بود كه باتوجه‎به اهميت كاركرد خبر و اطلاع‌رساني در مقررات بين‌الملليِ حقوق بشر، احترام به اخلاق و مبهم و نسبي‌بودن مفهوم اخلاقِ عمومي ضروري است و بايد شرايط قانوني در اسناد بين‌المللي در خصوص اِعمال محدوديت اخلاق عمومي درنظر گرفته شود