پيشگيري غير كيفري از جرم بر اساس آموزه هاي اسلامي

پيشگيري، مجموعه اقدام ها و تدابيري است كه از پايه و اساس مانع وقوع جرم و فعليت يافتن انديشه جنايي مي شود و با ريشه ها و علل پيدايي جرم مبارزه مي كند. امروزه‌ دو‌ نوع‌ متعارف‌ پيشگيري‌ وضـعي و پيشـگيري اجتماعي‌ مورد‌ توجه است . پيشگيري وضعي را اقدام پيشگيرانه معطوف به اوضاع و احوالي كـه جـرائم مـمكن است در‌ آن‌ وضع‌ ، به وقوع بپيوندد، تعريف كرده اند و هدف‌ آن‌ اتخاذ‌ ترتيبي‌ است‌ كـه‌ بـهاي ارتكاب عمل مجرمانه را براي مرتكب بيش از سود حاصل از آن گرداند. پيشگيري اجتماعي مجموعه اقـدام هـاي پيشـگيرانه است كه بر كليه محيط هاي پيرامون فرد كه در فرايند جامعه پذيري نـقش داشـته و داراي كاركرد‌ اجتماعي‌ هستند، تأثير مي گذارد. در اين نوشتار مصاديق پيشگيري وضعي و اجتماعي از ديدگاه آموزه هاي ديني مورد بررسي قرار گرفته و مشاهده مي شود كه در موارد عديده اي شارع مقدس اسلام اعمالي را كه به عنوان مقدمه و زمينه بروز فرصت هاي ارتكاب اعمال مجرمانه مي گردد، ممنوع نموده است. همچنين موارد بسياري در زمينه پيشگيري اجتماعي از جمله نظارت اجتماعي و تعليم و تربيت و ... وجود دارد و از اين آموزه ها مي توان در جهت پيشگيري از جرم بهره برد.