تحليلِ معناشناختيِ‌‌ تعبير حرف اضافۀ باء در گفتمان قرآني

اصل معناشناسيِ‌تعبير، به‌عنوان نقطۀ آغاز دانش نوظهور معناشناسيِ‌شناختي، قابليت بسزايي در تبيين معناي دقيق حروف اضافه داراست چه اين اصل، بر تفاوت‌هاي عميق موجود ميان تعابير گوناگون از يك موقعيت تاكيد دارد. بدين تصور هدف نوشتار حاضر، تحليل شناختي معاني باء براساس اصل معناشناسيِ‌تعبير و تبيين مفهوم‌سازي‌هاي متفاوت اين حرف در گفتمان قرآني با تكيه بر روش توصيفي-تحليلي است. بررسي داده‌هاي قرآني براين نكته اذعان دارد كه بر اساس اصل معناشناسيِ‌تعبير، كاربست حرف باء در هر آيه‌اي از آيات كلام مجيد، بر مفهوم‌سازي معيني مبتني شده است كه اين مفهوم‌سازي امكان جايگزيني اين حرف را با ديگر حروف اضافه، نفي مي‌كند.