تبعيد فارسي به شرق

يكي ازمسايل لاينحل زبانشناسي بحث خاستگاه زبان فارسي است.در اين درباره نـظريـه‌هــا و ديــدگـاه‌هــاي مخـتلف ارايـه شــده اسـت. شـماري از ايران‌شناسان غربي و زبان‌شناسان ايراني مي‌پندارند، “ فارسي نو (دري) اين زبان مهمترين زبانها و لهجه هاي ايراني است و آن دنبالۀ فارسي ميانه (پهلوي) و پارسي باستان است كه از زبان قوم پارس سرچشمه ميگيرد. “ (36) “عـقـيدۀ شايع اين بود: كه پس از حملۀ عـرب، زبان پهلوي تغييراتي پيدا كرد و به تدريج بزبان فارسي كنوني منقـلب شد. اما درين نزديكي ها عـقـيدۀ ديگري ظهور كرد، كه زبان دري در ادوار پيش از اسلام نيز ــ در عـرض پهلوي ( مُوازي به زبان پهلوي ) وجود داشته است.” (2) امروزه مسئله منشاء و خاستگاه زبان فارسي به يك رقابت بين زبانشناسان ايراني با محققين تاجيك و افغان براي تصاحب فارسي تبديل شده است كه طناب هويتي اين زبان زبان بسته به اينسو و آنسو ميكشند و ميخواهند ميخ اين زبان را در سرزمين مادري خود به زمين بنشانند. محققين افغان و تاجيك ميترسند “ اگر كوركورانه قبول شود كه زبان دري دنبالۀ پهلوي است، تاريخ به نفع ايراني ها سرچپه ميشود.” (35) با توجه به اسناد و مدارك موجود اين زبان جزء معدود زبانهايي در جهان است كه مراحل تولد و شكل گيري و دوران تغيير و تحول در آن قابليت رهگيري و بررسي دارد . به همين دليل زبان فارسي بهترين گذينه بنيان انديشانه براي سنجش عيار زبان شناسي دانشگاهي ميباشد.