رگه‌هاي فرهنگي هوّيت در شاهنامه‌ي فردوسي

يكي از اصولي‌ترين نياز‌هاي بشر در طول تاريخ برقراري ارتباط با ديگران بوده است و يكي از اصولي‌ترين نيازهاي اين ارتباط داشتن زباني است كه بتوان با جهان بيرون و ديگر افراد ارتباط برقرار كرد. در طول تاريخ زبان وظيفه‌اي دارد كه نمي‌توان آن را پنهان كرد و اين وظيفه در هوّيت بخشي به افراد نقش مهمّي را ايفا مي‌كند. هوّيت يكي از اصولي است كه هر فرد بدون داشتن آن گويي چيزي را گم كرده است و زندگي در جهان كنوني را براي او مشكل مي‌كند چرا كه بر اساس همين هوّيت بخشي است كه افراد خود را به ديگران معرفي مي‌كنند. شاهنامه فردوسي يكي از پرمايه‌ترين و بي نيازترين گنجينه‌هاي زبان فارسي از نظر در برداشتن لغات و اصطلاحات ادبي و رگه‌هاي مختلف هوّيت در زبان پارسي است و بي شك ازين جهت بزرگترين و نخستين كتابيست كه پاسدار كلمات درست و زيباي زبان دري گرديده و آنها را با صحّت و امانت به دست ما سپرده است و يا دين و آيين و باورها و سنت ها و همچنين زادگاه را در خود گنجانده است. فردوسي با نمايش دادن اين دامنه هوّيتي فصيح و دلنشين در شارستان شكوهمند اشعار شيرين خود واژه‌ها و اصطلاحات اصيل را شهربند كرده و آنها را از بي سر و ساماني و دربدري و آفات تحريف و فراموشي و سر گشتگي نجات بخشيده است و در اين پژوهش ما نشان داديم كه فردوسي اين مرد ماندگار زبان و ادبيات فارسي چگونه با تكيه بر زبان فارسي هوّيت ايراني را در شاهنامه نشان مي‌دهد