انتخابگري ذاتي انسان در اسلام و رابطه آن با حقوق شهروندي آزادي بيان ومطبوعات

انتخابگري قابل انفكاك از انسان نيست و در صورتي كه انتخابگري او ستانده گردد انسانيت اوست كه از بين خواهد رفت .به دنبال اين خصوصيت ذاتي بسياري از حقوق مصطلح شهروندي چه حقوق سياسي و چه حقوق اجتماعي ،اقتصادي حتي فرهنگي قابل اثبات است زيرا كه اجبار و يا اكراه در هر يك موجب خدشه دار شدن انتخابگري انسان و به دنبال آن اهانت به انسانيت اوست. در اسلام اولا انتخابگري ذاتي انسان،اثبات پذير است و ثانيا مي توان انتخابگري را مبنا، و مسئوليت ناشي از ان را محدود كننده قلمرو حق آزادي بيان و مطبوعات، بدون كوچكترين اجبارخارجي در انتخاب دانست. حق ازادي بيان و مطبوعات شرط انتخابگري و زمينه ساز انتخاب احسن است. لازمه انتخابگري مسئوليت و تكليف است واثبات حق آزادي بيان و مطبوعات به آن معنا نيست كه نتيجه انتخاب انسان هرچه باشد حق و بهرمند از حقيقت است. انتخابگري همواره با مسئوليت همراه است و داشتن مسئوليت و تكليف به معناي محدود كردن آزادي انسان از خارج و توسط دولت ها و جوامع نيست بلكه اين خود انسان است كه با توجه به مسئوليت در برابر انتخاب محدوديت را انتخاب مي كند .