بررسي و نقد برنامه هاي توسعه ايران(بعد ازانقلاب)

برنامه‏ريزي و سياستگذاري همواره به عنوان يك روش توسعه هدفمند در قالب تدوين برنامه‏هاي فضايي، ملي و منطقه اي در بين كارشناسان رواج داشته است. تصميم سازان و برنامه‏ريزان در جهان پر از تحول و تغيير، نيازمند توسعه رهيافت هاي جديد پيش بيني و آمادگي براي آينده پيش روي هستن. برنامه‏هاي توسعه، به منظور تأثيرگذاري و ايجاد تغيير و بهبود در زندگي مردم كه متضمن ارتقاي منابع، فرصتها و توانمندي آحاد افراد جامعه و نيز بهبود در استانداردها و كيفيت زندگي است، نوشته مي شوند. آنها مبتني بر سياست‏هايي هستند كه در قالب هاي انضمامي‏تر اهداف معين و مواد قانون برنامه كه مبناي برنامه‏ها و طرحهاي اجرايي هستند، بروز مي يابند. در همين زمينه، برنامه‏ريزي به مثابه سازوكاري است كه امكان تغيير و بهبود مورد نظر برنامه را ممكن مي‏سازد. ما در اين مقاله به دنبال بررسي و تحليل برنامه‏هاي توسعه در ايران بعد انقلاب خواهيم بود. روش مورد مطالعه روش توصيفي تحليلي و شيوه گردآوري اطلاعات از طريق منابع اسنادي و كتابخانه‏اي مي‏باشد.