آسيب پذيري ابنيه هاي تاريخي در مقابل زلزله و مقاوم سازي آن ها

همان طور كه مي دانيم ايران كشوري زلزله خيز است. به طوري كه در اين كشور متوسط 2/4 سال يك زلزله با بزرگي 6/5 ريشتر يا بزرگتر رخ مي دهد. درطي سال هاي گذشته بارها شاهد آن بوديم كه زلزله هاي زيادي رخ داده است و همواره به بناهاي هاي تاريخي خسارت هايي وارد كرده است. بناهاي تاريخي ايران عموما از مصالحي نظير خشت، گل، سنگ و چوب ساخته شده است. سه ويژگي عمده آسيب پذيري اين گونه بناها را در برابر حوادث طبيعي نظير زمين لرزه بالا مي برد كه عبارت اند از: فرسودگي مصالح، مقاوم نبودن مصالح و سنگين بودن سازه. براين اساس راه كارهاي مقاوم سازي و حفاظت اين بافت ها در برابر زمين لرزه متضمن رفع اين نواقص باشد. هدف ازاين مقاله ارزيابي آسيب پذيري و روش هاي طرح تقويت و مقاوم سازي آثار هاي ارزنده تاريخي است. و با استفاده ازروش هاي مصالح بنايي، مصالح FRP و ايزولاسيون سطحي مورد بحث قرار داديم و خصوصيات و معايب هركدام بهطور مختصر گفته شده است. شايان ذكر است كه آثار تاريخي بايد به گونه اي باشد. كه دو اصل مهم، مداخله كمتربه جهت حفظ ارزش هاي تاريخي و عمر طولاني به جهت نهادن يك ارثيه گرانبها براي نسل هاي آينده را مد نظرداشته باشد.