اثربخشي آموزش شناختي- رفتاري بر ميزان رضايت از زندگي دانش آموزان پسر داراي آسيب جسمي- حركتي

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش شناختي- رفتاري بر ميزان رضايت از زندگي دانش آموزان مقطع متوسطه داراي آسيب جسمي و حركتي شهر مشهد بود. روش پژوهش آزمايشي با طرح پيش آزمون/ پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه¬ي پژوهش 62 دانش آموزي بودند كه داراي معيارهاي ورود بودند. از ميان اين جامعه 30 نفر به شيوه تصادفي انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند (در هر گروه 15 نفر). براي جمع آوري داده¬ها از پرسشنامه¬هاي رضايت از زندگي داينر استفاده شد. روش مداخله به شيوه گروهي و با رويكرد شناختي- رفتاري به مدت 12 جلسه¬ي هفتگي دوساعته برگزار شد. تجزيه و تحليل داده¬ها نيز از طريق تحليل كوواريانس انجام شد. نتايج نشان دادند كه افرادي كه آموزش شناختي- رفتاري را دريافت كرده بودند ميزان رضايت از زندگي بيشتري را نسبت به گروه كنترل نشان دادند. با اين وجود، مي¬توان نتيجه گرفت كه آموزش رويكرد شناختي- رفتاري بر افزايش ميزان رضايت از زندگي نوجوانانبا آسيب جسمي- حركتي شهر مشهد اثربخش بوده است.