كودك در شهر:طراحي فضاي شهري دوستداركودك

كودكي مهم‌ترين دوره سني و كودك تأثيرپذيرترين و حساس‌ترين عضو جامعه است. ازآنجاكه محيط شهري امروز به علت عدم توجه به نيازهاي كودكان خالي از حضور پررنگ و پرنشاط آن‌هاست، بازنگري در اصول طراحي و روانشناسي شهر امري ضروري به نظر مي‌رسد. پژوهش حاضر در تلاش است تا با اشاره به اهميت موضوع ، توجه جامعه را به اين مقوله جلب كرده و با بررسي منابع موجود داخلي و خارجي راهكارهايي مفيد براي رسيدن به فضاي شهري دوست دار كودك ارائه دهد كه از مهم‌ترين آن‌ها مي‌توان به تأمين ايمني و امنيت و توجه به نيازهاي عاطفي و روحي كودك اشاره كرد. هر شهر دوست دار كودك خود از محله‌هايي تشكيل‌شده است كه در آن به نيازهاي كودكان پاسخ‌داده‌شده و آن‌ها را برطرف مي‌كند و هر محله با محوريت فضايي مناسب براي كودكان و ايجاد بستري براي حضور و بازي آن‌ها طراحي مي‌شود. درنتيجه با ارائه راهكارهايي براي ارتقاي كيفي فضاها و دسترسي‌هاي محله مي‌توان به الگوي مناسبي براي مناسب‌سازي شهر براي كودكان دست‌يافت. تكرار اين الگو مي‌تواند كودكان را به زندگي طبيعي آن‌ها بازگردانده و شهر را از نعمت حضور هميشگي آن‌ها بهره‌مند سازد