تكثير درون شيشه اي دو ژنوتيپ بومي محلب به عنوان پايه هاي گزينش شده گيلاس

دراين تحقيق شرايط تكثير درون شيشه اي دو ژنوتيپ گزينش شده محلب NB5176 و NBVP2 بررسي شد. جوانه ها پس ازضدعفوني سطحي، درمحيط QL تغيير يافته استقرار يافتند. پرآوري درمحيط هاي DKW ، MS و WPM و ريشه زايي درمحيط هاي QL تغيير يافته، MS ، DKW و DKW 1/2 با غلظت 1IBA و 1/5 ميلي گرم در ليتر انجام شد. درهر مرحله صفات رويشي مربوطه اندازه گيري شد. براساس نتايج ميانگين درصد استقرار ژنوتيپ NBVP2 23/ 94 و ژنوتيپ 14/91NB5176 بود. از سه محيط پرآوري مورد استفاده فقط DKW مناسب بود. ميانگين تعداد و طول شاخه در NBVP2 بيش از NB5176 بود. نتايج تجزيه واريانس صفات مربوط به ريشه زايي نشان داد اثر متقابل ژنوتيپ درمحيط معني دار است و ژنوتيپ NB5176 درمحيط هاي MS و 1/2DKW بيشترين درصد ريشه زايي و ژنوتيپ NBVP2 در QL و MS بيشترين درصد ريشه زايي را داشت. درمجموع، كليه مراحل تكثير در ژنوتيپ NBVP2 با سهولت بيشتري انجام شد.