ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺳﺎزه ﻫﺎي دﯾﻨﺎﻣﯿﮑﯽ ﺑﺎ ﻣﻌﻤﺎري در روﯾﮑﺮد ﺑﯿﻮﻧﯿﮏ

اﻧﺴﺎن از دﯾﺮﺑﺎز و در ﺳﯿﺮ ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﯾﺶ ،ﻫﻤﻮاره در ﺣﺎل اﻟﻬﺎم ﮔﯿﺮي از ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﻮده و ﻫﺮﮔﺎه ﻣﺴﯿﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺸﺮ از رﻓﺘﺎر ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ؛ ﺳﺒﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ ﭘﺪﯾﺪه ﻫﺎي ﻣﺸﻬﻮدي ﺑﻪ ﻋﻨﻮان آﺳﯿﺐ ﻫﺎي ﻃﺒﯿﻌﯽ ﯾﺎ ﻣﻌﻀﻼت وﯾﮋه ﭘﺪﯾﺪ آﯾﻨﺪ. ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﭘﯿﺮوي وي از ﻃﺒﯿﻌﺖ در ﺧﻠﻖ آﺛﺎر ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ و ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻤﺎري دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺧﻠﻖ آﺛﺎر ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ و ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻣﻌﻤﺎري ﺑﯿﻮﻧﯿﮏ ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮم اﻟﻬﺎم ﭘﺬﯾﺮي از ﻃﺒﯿﻌﺖ در ﻃﺮاﺣﯽ ﺑﻨﺎ ﺳﺖ و آﻧﭽﻪ اﻣﺮوزه ﻧﻤﻮد وﯾﮋه اي در ﻃﺮح ﻫﺎي ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده در آﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪان و ﻣﻬﻨﺪﺳﺎن اﺑﻨﯿﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ اﻟﮕﻮ ﻫﺎي ﻃﺒﯿﻌﺖ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﺳﺎزي آن ،ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺗﺎﻣﯿﻦ اﻧﺮژي و اﯾﺠﺎد ﺗﻨﻮع ﺑﺼﺮي در ﺳﺎزه ،دﺳﺖ ﺑﻪ اﺑﺘﮑﺎراﺗﯽ در ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺳﺎزه ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻋﻠﻢ دﯾﻨﺎﻣﯿﮏ و ﺑﯿﻮﻧﯿﮏ زده و آﻧﺮا ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻤﺎري و ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎي زﯾﺒﺎﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺗﻮام ﺳﺎﺧﺘﻪ اﻧﺪ. وﻟﯽ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ در ﻃﺮاﺣﯽ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ در ﻫﺰاره ﺳﻮم ﻧﯿﺎز اﺳﺖ، ﻣﻮﺿﻮع ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ و ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻣﻌﻤﺎري و ﻓﻨﺎوري در اﯾﻦ اﻣﺮ اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺳﻌﯽ دارد ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﻌﻤﺎري ﺑﯿﻮﻧﯿﮏ ﻣﻮﺿﻮع اﺻﺎﻟﺖ ﻃﺮح را از دﯾﺪﮔﺎه ﺳﺎزه و ﻣﻌﻤﺎري و ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎ رﻓﺘﺎر ﻃﺒﯿﻌﯽ و ﻧﯿﺎزﻫﺎي زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺘﮑﯽ ﺑﺮ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژي در ﻗﺮن ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺮرﺳﯽ ﻧﻤﺎﯾﺪ و اﯾﻦ دﯾﺪﮔﺎه را اﻟﻘﺎ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ در ﻫﺰاره ﺳﻮم ﻣﺴﯿﺮ ﻃﺮاﺣﯽ و ﺳﺎﺧﺖ اﺑﻨﯿﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﭘﯿﺮاﻣﻮن در ﺟﻬﺖ ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻣﺤﯿﻂ زﯾﺴﺖ و ﮐﺎﻫﺶ ﻣﺼﺮف اﻧﺮژي و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎري ﻣﻬﻨﺪﺳﺎن ﻣﻌﻤﺎري ،ﺳﺎزه و ﻣﮑﺎﻧﯿﮏ و ﺗﺎﺳﯿﺴﺎت و ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﮐﺎﻣﻼ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭘﺬﯾﺮ ، ﺳﺎزﮔﺎر و ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ اﻧﺠﺎم ﭘﺬﯾﺮد.