ﺗﻮﯾﺰه ، از ﭼﯿﺴﺘﯽ ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﭘﺎﯾﺪاري

آﺛﺎر ﻣﻌﻤﺎري در دوره ﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﭘﯿﺶ از آﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﮐﺎﻟﺒﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﻣﻄﺮح ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﮐﻨﻨﺪه راه و رﺳﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮدﻣﺎن دوره ﺧﻮد ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﺑﯽ ﺷﮏ در ﻣﻌﻤﺎري ﺳﻨﺘﯽ اﯾﺮان ، ﺑﻨﺎﻫﺎ ، ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻌﻤﺎري اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﯾﮑﯽ از ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﺧﺼﻮﺻﯿﺖ ﻣﻌﻤﺎري اﯾﺮان اﺻﻞ ﻧﯿﺎرش اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﺎ و دوام ﺑﻨﺎﻫﺎ را ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺗﺎﻣﯿﻦ ﮐﺮده اﺳﺖ . ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﯿﺮي ﺑﻬﯿﻨﻪ ي ﻣﺼﺎﻟﺤﯽ ﭼﻮن ﺧﺎك ، ﮐﻪ ﺑﻮم آورد ﺑﻮده اﺳﺖ، ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ ﺷﮑﻠﻬﺎي ﺑﻪ دﺳﺖ آﻣﺪه و ﺗﻄﺎﺑﻖ اﯾﻦ ﺷﮑﻠﻬﺎ ﺑﺎ ﺑﻮم ﭘﯿﺮاﻣﻮن ، و ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﭘﺎﯾﺪاري اﯾﻦ آﺳﻤﺎﻧﻪ از دﯾﺮﺑﺎز ﺗﺎ ﺑﻪ اﮐﻨﻮن ﻣﺎرا ﺑﺮ آن ﻣﯽ دارد ﺗﺎ ﭘﯿﺮاﻣﻮن ﻧﺤﻮه ﺗﮑﻮﯾﻦ و ﺷﮑﻞ ﮔﯿﺮي ﭘﺎﯾﺪاري و دﮔﺮﮔﻮﻧﯽ ﻫﺎي اﯾﺠﺎد ﺷﺪه در آن ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﻤﺎﯾﯿﻢ. ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﯾﺪارﺗﺮﯾﻦ ﻣﻮﻟﻔﻪ ﻫﺎي ﻣﻌﻤﺎري ﺳﻨﺘﯽ ﻣﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻃﺎق و ﺗﻮﯾﺰه اﺳﺖ . ﺗﻮﯾﺰه ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﭘﺎﯾﺪار در ﺳﺎزه ﻫﺎي ﺳﻨﺘﯽ ﻧﻘﺶ اﻧﺘﻘﺎل ﻧﯿﺮو ﻫﺎ را ﺑﻪ ﻋﻬﺪه دارد . از ﻫﻤﯿﻦ رو در اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺳﻌﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻣﻔﻬﻮم و ﻧﺤﻮه ﺷﮑﻞ ﮔﯿﺮي ﺗﻮﯾﺰه ﺑﺮرﺳﯽ ﺷﻮد . ﻓﺮم ، ﺳﺎﺧﺘﺎر و ﻧﺤﻮه اﺟﺮاي ﺗﻮﯾﺰه ﻫﺎ درزﻣﺎن و ﻣﮑﺎن ﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﺗﻐﯿﯿﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻓﺮم ﻗﻄﻌﯽ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ . ﺑﺮرﺳﯽ ﻧﺤﻮه آﺟﺮﭼﯿﻨﯽ و ﺑﻪ ﺗﺒﻊ آن رﻣﺰ ﭘﺎﯾﺪاري ﺗﻮﯾﺰه ﻫﺎ ﺳﻮاﻟﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻪ آن ﭘﺎﺳﺦ داده ﺷﺪه اﺳﺖ.