پايش و پهنه بندي خشكسالي هاي اقليمي با استفاده از روش ميانيابي فاصله (IDW) و (GIS) (مطالعه موردي:استان كرمانشاه)

به دنبال پديده گرم شدن زمين الگوي گردش عمومي و الگوي زماني - مكاني بارش نيز تغيير يافته است. خشكسالي و سيل دوحادثه استثنائي و تاسف باري است كه بايد در مطالعات كشاورزي، هيدرولوژي و طراحي سازه هاي آبي مانند بند هاي انحرافي وكانالها و پلها و .. با هدف كاهش و كنترل اثرات نامطلوب آنها مورد توجه قرار گيرند. در اين مطالعه استان كرمانشاه در غرب ايران ازنظر وقوع و توزيع مكاني شدت ترسالي و خشكسالي در دوره زماني 2005-1986 مورد مطالعه قرار گرفت. جهت بررسي خشكسالي هاو ترسالي هاي منطقه مورد مطالعه از داده هاي بارندگي سالانه 4 ايستگاه سينوپتيك سازمان هواشناسي شامل اسلام آباد غربكنگاور، كرمانشاه و روانسر با طول دوره آماري مشترك 20 ساله2005-1986 ) و 3 روش ميانگين متحرك، كلاسه بندي دامنه بارش و نمايه بارندگي استاندارد شدهSPI)مورد استفاده قرار گرفت. بر اساس نتايج، در طول دوره مورد مطالعه سال 1994 مرطوب ترين سال و سالهاي 1990،1995،1999 و2001 خشك ترين سالها مي باشند. در نهايت بر اساس نتايج بدست آمده از شاخص SPI و با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافياييGIS)نقشه شدت خشكسالي ها در سطح استان تهيه گرديد.