ﺗﻌﯿﯿﻦ راﺑﻄﻪ ي ﺧﻮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮔﺮي و ﺗﺠﺮﺑﻪ ي ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن

ﻫﺪف ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ، ﺗﻌﯿﯿﻦ راﺑﻄﻪ ي ﺧﻮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮔﺮي ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ي ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. روش ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ، ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ و از ﻧﻮع ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر 260 ﻧﻔﺮ از داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن داﻧﺸﮕﺎه ﺳﯿﺴﺘﺎن و ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎن)104ﭘﺴﺮ و 156 دﺧﺘﺮ( ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮔﯿﺮي ﻃﺒﻘﻪ اي ﺗﺼﺎدﻓﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺶ ﻧﺎﻣﻪ ي ﻣﻘﯿﺎس ﺧﻮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮔﺮي )ﺷﻠﺪون و دﺳﯽ، 1993( و ﻣﻘﯿﺎس وﺿﻌﯿﺖ ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ )ﺟﮑﺴﻮن و اﮐﻠﻨﺪ، 2002( ﭘﺎﺳﺦ دادﻧﺪ . ﻧﺘﺎﯾﺞ ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻣﯿﺰان ﺧﻮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮔﺮي و ﺗﺠﺮﺑﻪ ي ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن)122/91 و 39/07( ﺑﺎ اﺣﺘﻤﺎل 95 درﺻﺪ ) 0/05 ˂P( ، از ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻣﻮرد اﻧﺘﻈﺎر )108 و 30( ﺑﺎﻻﺗﺮ اﺳﺖ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﻮﻟﻔﻪ ي اﻧﺘﺨﺎب ادراك ﺷﺪه و ﺗﺠﺮﺑﻪ ي ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ، راﺑﻄﻪ ي ﻣﺜﺒﺖ و ﻣﻌﻨﯽ داري وﺟﻮد دارد ) 0/01 ˂P ( و ﻧﺘﺎﯾﺞ رﮔﺮﺳﯿﻮن ﻧﯿﺰ ﻧﺸﺎن داد ﻣﻮﻟﻔﻪ ي اﻧﺘﺨﺎب ادراك ﺷﺪه ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻨﻨﺪه ي ﻣﯿﺰان ﺗﺠﺮﺑﻪ ي ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ ﺑﺎﺷﺪ. اﻣﺎ ﻗﺪرت ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ي ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺆﻟﻔﻪ ي آﮔﺎﻫﯽ از ﺧﻮد، ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ اﺳﺖ. و ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺰان ﺧﻮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮔﺮي و ﺗﺠﺮﺑﻪ ي ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ، ﺗﻔﺎوت ﻣﻌﻨﯽ داري ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﯿﺎﻣﺪ