تبيين نظريه اجرا در برنامه ريزي و مديريت شهري

سطح پايين تحقق‌پذيري طرح‌هاي شهري رايج در كشور مسئله‌اي انكار ناپذير است. اين امر را مي توان از دو منظر تدوين استراتژي هاي كارآمد و اجراي درست استراتژي بررسي نمود. تدوين استراتژي خوب مربوط به برنامه‌ است و اجراي خوب استراتژي مربوط به مديريت است. بنابراين بايد در فرايند برنامه‌ريزي و مديريت شهري، از يك سو گام‌هاي تدوين برنامه و استخراج راهبردها را بازتعريف نمود و از سوئي ديگر، بحث جاري‌سازي استراتژي‌ها را به عنوان بعد مغفول در فرايند برنامه‌ريزي شهري تبيين نمود. در اين تحقيق تلاش مي‌شود جايگاه و فرايند اجرا مورد بررسي قرار گيرد. سپس نظريه اجرا و ابعاد آن بررسي مي‌شود. اين پژوهش به مرور به تحليل سير تحول اجرا در برنامه‌ريزي از طريق تحليل محتواي كيفي مي پردازد. شيوه هاي مورد استفاده براي گردآوري و تفسير داده ها به صورت كتاب خانه اي، تحليل اسناد و ديدگاه هاي صاحب نظران است. شيوه هاي مورد استفاده براي گردآوري و تفسير داده ها صورت سند گزيني، تحليل اسناد و ديدگاه هاي صاحبنظران است. در نهايت مدلي با تاكيد بر جاري‌سازي استراتژي در برنامه ريزي و مديريت شهري ارائه شده است. در اين مدل تلاش شده، عوامل موثر بر جاري‌سازي استراتژي لحاظ شود و مواردي كه به عنوان موانع تحقق طرح ها شناخته شد پاسخ داده شود.