بررسي تاثير نور و ديد و منظر به عنوان مولفه‌هاي هستي فضا، بر ارتقا كيفيت زندگي ساكنان مجتمع‌هاي مسكوني

موضوع مسكن از ديرباز از مسائل پيچيده و اساسي بوده كه بشر همواره با آن دست به گريبان بوده تا بتواند راهكارهايي براي ساختن مسكن، نه تنها به عنوان يك خوابگاه و سرپناه بلكه به عنوان فضايي كه بتواند شرايط لازم را براي رشد فردي هر يك از اعضاي خانواده فراهم كرده و پاسخگوي نيازهاي روحي و رواني آنان باشد؛ بدهد. فضاي سكونت به دليل اين كه انسان‌ها بخش قابل ملاحظه‌اي از زمان خود را در آن سپري مي‌كنند، بسيار داراي اهميت است، زيرا انسان‌ها براي كار و فعاليت روزانه از خانه‌هاي خود خارج مي‌شوند و پس از اتمام كارهايشان دوباره به آغوش خانه‌هايشان پناه مي‌آورند. امروزه زندگي انسان‌ها به علت پيشرفت‌هاي صنعتي، ماشيني شده است و ارتباطي كه در گذشته ميان محل سكونت و طبيعت برقرار بوده از بين رفته است؛ در حالي‌كه اين ارتباط با طبيعت مي‌توانست بسياري از مشكلات خانه‌هاي امروزي از جمله نورگيري و ديد و منظر را بهبود بخشد، همان طور كه معماري بومي با راهكارهاي خود در گذشته پاسخگوي اين نيازها بوده است. همدلي و ارتباط با طبيعت ريشه در فرهنگ اين آب و خاك دارد و همزيستي مسالمت آميز انسان، طبيعت و معماري در معماري سنتي ايران كاملا مشهود است. بنابراين در اين پژوهش سعي بر آن است تا با بررسي معماري بومي گيلان و يافتن ويژگي هايي از اين معماري كه قابل بازخواني و تكرار در معماري امروزي باشد و با به كار گرفتن آن در طراحي مجتمع‌هاي مسكوني، كيفيت نور و ديد و منظر را در آن‌ها ارتقاء داده كه به تبع آن كيفيت زندگي ساكنان اين مجتمع‌هاي مسكوني نيز بهبود مي‌يابد. اين پژوهش كاربردي مي‌باشد و روش تحقيق آن توصيفي و گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي مي‌باشد.