ﺿﺮورت اراﺋﻪ اﻟﮕﻮﻫﺎي ﺑﺮون رﻓﺖ از ﻣﺸﻜﻼت ﻧﻮﺳﺎزي و ﺑﻬﺴﺎزي ﺑﺎﻓﺖﻫﺎي ﻓﺮﺳﻮده ﺷﻬﺮي

فرسودگي شهري يكي از مشكلات جدي پديده هاي غير قابل اجتناب است كه مديريت شهري در تمام كشورهاي جهان با آن روبرو است . سياست هاي حمايتي و ، كيفيت و مقاومت مصالح ، دوره زماني تعيين شده براي عمر مفيد بناها ، بديهي است كه استانداردهاي ساخت و ساز تشويقي دولت و برنامه هاي مديريت شهري از عناصر تعيين كننده در ايجاد و گسترش بافت هاي فرسوده و كنترل نوسازي بناها مي باشد. تشخيص اعتبارات و ، تعريف دوره هاي زماني مشخص معين ، الزام آور ، مديريت اين وضعيت و برون رفت از آن نيازمند تدوين برنامه هاي مشخص مديريت هدفمند و نظام مند در اين حوزه ميباشد و فقدان هر يك از اين عناصر تحقق اين هدف را با مانع مواجه مي سازد. همچنين پرداختن به مباحث كلي و بنيادين نوسازي و تلقي آن به صورت فرآيندي مستمر و بلندمدت مبتني بر مديريت راهبردي نياز به راهكارهايي است كه براي مردم قابل اندازهگيري باشد؛ يعني آنها را مطمئن كند كه زودتر به نتايج مورد انتظار شان دست پيدا خواهند كرد. مقاله حاضر از نوع توصيفي و اسنادي است و از منابع علمي كتاب ها و مقالات درباره موضوع بهره گيري شده است و به مطالعه الگوهاي برون رفت از مشكلات نوسازي و توليد ساختمان و توليد سرمايه مبتني بر نوسازي و ، بهسازي بافتهاي فرسوده شهري مي پردازد .در اين مقاله الگوهاي توليد طرح ،توليد زمين اهميت و ضرورت اين مسئله به دليل ارتباط ، بهسازي بافت هاي فرسوده شهري مورد بررسي قرار گرفته است. بر مبناي بررسيهاي صورت گرفته رواني و شاخص ارزيابي رفاه به گونهاي است كه ارائه تسهيلات به صنعت ساختمان در بافت هاي فرسوده شهري ، تنگاتنگ با امنيت اجتماعي همچنين مقررات سختگيرانه براي صدور پايان كار در راستاي تضمين كيفيت ساخت و سازها از الزاماتي است كه مورد توجه اين مقاله است و بايد با عزمي همه جانبه و نگاه متعهدانه مورد توجه قرار گيرد.