تحليل جانشين‌پروري در سازمان‌هاي دولتي ايران

يكي از اقداماتي كه به نظر مي‌رسد باعث ايجاد تحول بنيادي و مبتني بر بينش سازمان‌يافته، در حوزه منابع انساني است، اجراي نظام جانشين‌پروري در سازمان‌ها مي‌باشد. در گذشته، كاركنان ساليان متمادي به فعاليت خود در يك سازمان ادامه مي‌دادند و با افزايش سنوات خدمت به طور مستمر نردبان ترقي را طي مي‌كردند. امروزه، توسعه شغلي از پيچيدگي بيشتري برخوردار است. استراتژي‌هاي استعداديابي سازمان به حركت مستمر حول توسعه دانش و مهارت، آماده‌سازي رهبران و نگهداري با استعدادترين كاركنان در سازمان نياز دارد. در اين راستا پژوهش حاضر كه به بررسي نظام جانشين‌پروري در سازمان‌هاي دولتي مي‌پردازد، به لحاظ هدف، كاربردي و از حيث روش انجام كار توصيفي مي‌باشد و جهت گردآوري داده‌ها از منابع كتابخانه‌اي، مجلات لاتين و فارسي و كتب مربوطه استفاده شده است. نتايج مطالعه حاكي از اين است كه در كشور ما دانش، مهارت و تجربه مديران، اغلب متناسب با مسئوليت‌هاي آنان نيست؛ بيشتر برنامه‌هاي جانشين‌پروري در سازمان‌هاي دولتي ايران براي پست‌هاي مديريتي به صورت غيررسمي است و عملاً جانشين‌پروري در كل بدنه دولت انجام نمي‌شود و حتي در بسياري از موارد نيز مديران سازمان‌ها هيچ آگاهي از نظام جانشين‌پروري و پيامدهاي مثبت آن ندارند.