بررسي تأثير سرمايه اجتماعي بر گرايش كارآفرينانه با نقش ميانجي قابليت هاي پويايي

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير سرمايه اجتماعي بر گرايش كارآفرينانه با نقش ميانجي قابليت هاي پويايي بود. روش اجراي پژوهش حاضر توصيفي و طرح پژوهش همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش مديران، معاونان و كارشناسان شركت هاي توليدكننده نرم افزار بودند كه ۲۳۸ نفر از آنان در پژوهش شركت كردند. آنان به پرسشنامه هاي سرمايه اجتماعي، قابليت هاي پويايي و گرايش كارآفرينانه پاسخ دادند. پايايي و روايي ابزارها با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ، پايايي تركيبي و تحليل عاملي تأييدي مورد تأييد قرار گرفت. جهت تجزيه و تحليل داده ها از روش معادلات ساختاري با نرم افزار ايموس استفاده گرديد. نتايج نشان داد تأثير سرمايه ساختاري بر قابليت هاي پويايي و گرايش كارآفرينانه مثبت و معنادار است. تأثير سرمايه رابطه اي بر قابليت هاي پويايي و گرايش كارآفرينانه مثبت و معنادار است. تأثير سرمايه شناختي بر قابليت هاي پويايي مثبت و معنادار است اما تأثير سرمايه شناختي بر گرايش كارآفرينانه معنادار نيست. تأثير قابليت هاي پويايي بر گرايش كارآفرينانه مثبت و معنادار است.