بررسي ماهيت انعطاف‌پذيري در معماري با تأكيد بر فضاهاي مسكوني

انسان در پي يافتن پاسخ مناسب براي بسياري از نيازهاي خويش، به محيط مي‌نگرد؛ در اين راستا، معماري خوب به عنوان يكي از عوامل اثرگذار بر محيط پيرامون انسان، نقش مؤثري در جهت تأمين سطوح گوناگون نيازهاي بشر ايفا مي‌نمايد. آنچه در اين ميان به عنوان شرط تحقق معماري خوب مطرح مي‌شود، در نظر گرفتن نياز كاربران و التفات به وجه انساني معماري مي‌باشد كه معماري انعطاف‌پذير با ايجاد تغييرات قابل كنترل در الگوي عملكردي محيط و امكان پاسخگويي به احتياجات آدمي، از مصاديق اين مدعاست. از آن‌جا كه عدم تناسب گونه‌ي فعلي مسكن با تحولات رو به رشد زندگي امروز بر همگان مشهود است، پرداختن به موضوع انعطاف‌پذيري در فضاهاي معماري، امري لازم و در خور توجه مي‌نمايد. از اين‌رو در پژوهش حاضر سعي بر آن است تا با استفاده از منابع كتابخانه‌اي، به معرفي اجمالي مفهوم انعطاف‌پذيري در معماري، به‌ويژه در فضاهاي مسكوني بپردازيم. همچنين با هدف ارتقاء كيفيت و در خدمت گرفتن دانش و تكنولوژي براي طراحي، ضمن بيان گونه‌هاي انعطاف‌پذيري، ويژگي‌هاي معماري منعطف را به عنوان راهكار بسط عملكرد در عين كاهش مساحت، شرح داده و از اين منظر، در مسير آشنايي هرچه بيشتر طراحان با مقوله انعطاف‌پذيري و بالطبع كمك به برآوردن انتظارات كاربران فضاهاي مسكوني و رفع نيازهاي مادي و معنوي مرتبط با معماري از نگاه ايشان، گام برمي‌داريم. لذا شايسته است كه معماران با آگاهي يافتن از قواعد و مفاهيم مربوط به مبحث انعطاف‌پذيري به عنوان پديده‌اي اجتماعي_فضايي، به خلق طرح‌هايي مبتني بر دانش روز و در عين حال زيبا، كارا و پويا، اهتمام ورزند.