بررسي تحليلي مفهوم ظلم و مصاديق آن در شعر منوچهر آتشي

عدالت‌خواهي و ظلم‌ستيزي از تعاليم عالي اسلام و از مضاميني است كه در شعر پارسي، حضوري پر رنگ دارد. شاعران نيز همراه با جامعه با تيغ زبان به جنگ با بيدادگران رفته و با توجه به اوضاع روزگار خويش، با شيوه‌هاي مختلف، فرياد اعتراض خود را سر داده‌اند. يكي از شعراي بزرگ معاصر، منوچهر آتشي است،كه ظلم ستيزي را به وضوح در آثارش مي‌توان مشاهده كرد‌ و از مشخصه‌هاي اشعارش، طنز گزنده و شيوة بيان متفاوت است. وي در اشعار خود عالمانه به ظلم و آثار و عواقب آن پرداخته و ستم را موجب تيرگي روان و بدنامي و تباهي دنيا و آخرت انسان دانسته و خلايق را به ظلم ستيزي و ستم نپذيري فرا خوانده است. مدينة فاظلة آتشي شهري عاري از ستم و داراي رفاه و آسايش توأم با ارزش هاي انساني است. او ستم پذيري مردم را عامل تداوم ستمگري ظالمان دانسته و با تكيه بر «الناس علي دين ملوكهم» خطاي مردم را خطاي حاكمان پيوند داده است.