تكنيك‌هاي طنزپردازي در آثار داستاني محمّدعلي جمال‌زاده

طنز، هنر ديرين آدمي است كه دربرخورد با ناسازي هاي اجتماعي و ناهنجاري هاي فردي يا برخي حالات فردي و اجتماعي بروز مي‌كند و عموم طنزپردازان سعي كرده‌اند در برخورد با نارسايي‌ها، كمبودها، بدخلقي‌ها، خودخواهي‌هاي فرد و جمع يا سنت ها و آيين‌هاي رايج ناساز، از اين رويكرد استفاده كنند. محمّدعلي جمال‌زاده با خلق داستان‌هاي طنزآميز، بسياري از نابساماني‌هاي اجتماعي و سياسي را به چالش كشيده‌است. وي به عنوان نويسنده‌اي متعهد به جامعه، از زواية ديگر به ناهنجاري‌هاي اجتماع خويش پرداخته‌ و با برجسته كردن آنها در قالب طنز و شوخي در پي اصلاح امور برآمده‌است چرا كه زبان طنز، يكي از روش‌هاي بياني در ادبيات است كه از قدرت تأثيرگذاري فراواني بر ذهن خواننده يا شنونده برخوردار است. بنابراين پژوهش حاضر بر آن است تا با روش توصيفي-تحليلي، شگردهاي طنز پردازي محمّدعلي جمال‌زاده را مورد بررسي قرار دهد و نشان دهد كه شيوة وي در بيان اين مفاهيم چگونه است؟ بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه محمّدعلي جمال‌زاده از تكنيك‌هاي فراواني در طنزپردازي‌هايش بهره برده‌است. تشبيه، اغراق، طنز نوشتار، طنز موقعيّت، استعارة تهكميّه، كاريكاتور، برلسك، نقيضه و سجع، شگردهاي طنزپردازي هستند كه توسط وي مورد استفاده قرار گرفته‌است.