چرخش فرهنگي ؛ معيارهاي تفاوت تاريخ فرهنگ ازتاريخ فرهنگي و تاريخ فرهنگي جديد

گسست معرفتي و يا تغيير پارادايميك در همه حوزه هاي مطالعاتي علوم انساني از دهه 1970 به بعد با عبارت «چرخش فرهنگي» تشريح مي شود. اين مقاله، ابعاد مفهومي و نظري چرخش فرهنگي در مطالعات تاريخي را واكاوي مي كند و در نهايت، تفاوت هاي اساسي تاريخ فرهنگ و تاريخ فرهنگي از منظر معرفت شناختي و روش شناختي با تكيه بر چند آثار مهم و دوران‌ساز تاريخي برجسته مي‌شود. در مطالعات تاريخ فرهنگ، تاريخ يك متن خام است، به لحاظ روش شناختي، روش توصيف صرف است و شرح غني به معناي اتنوگرافيك وجود ندارد؛ اما در تاريخ فرهنگي رويكردي اكتشافي وجود دارد و تاريخ ابزار و روشي است كه بتوانيم به واسطۀ آن موقعيتتاريخي در حوزه فرهنگ را به صورت غني و فربه توصيف كنيم و بر اساس اشارات و سرنخ ها، از موضوعات ظاهراً پيش پا افتاده، اكتشافاتي ژرف در حوزه فرهنگ به دست آوريم و همچنين به برساخت‌ها و ابداعات تاريخي يك پديدار فرهنگي دست يابيم. انگاره ها و رويكردها نسبت به گذشته و مسير تاريخ در تاريخ فرهنگ،سيري غالبا خطي به سوي پيشرفت و توسعه تلقي مي شود؛در حالي كه نحله‌هاي اخيرترِ تاريخ فرهنگي، به شكست‌ها و گسست‌ها و تصادفات در تاريخ اشاره مي شود. در مطالعات تاريخ فرهنگ، سير مستقيمي برگرفته از نگاه هگلي وجود دارد، ، يعني نوعي نگاه غايت‌شناسانه به تاريخ؛ اما در تاريخ فرهنگي تصادفات، برساخت ها، بي‌راهه ها تحت تاثير رويكردهاي متفكراني نظير فوكو برجسته‌تر مي‌شود. در تاريخ فرهنگ، عمده توجهات و تاكيدات بر روي فرهنگ والاست: ادبيات، هنر يا تاريخ افكار روشن‌فكري؛ اما در تاريخ فرهنگي، فرهنگ عامه، معناي خاص خودش را دارد و بسيار پراهميت است. در تاريخ فرهنگي، تجربه‌‎هاي عمومي مردم لحاظ مي‌شود. منظر تاريخ براي روايت‌گري فقط به تجربه پيروزشدگان محدود نمي‌شود، بلكه رويكرد شكست‌خوردگان، زنان، مهاجران و... نيز مطرح است.