نيايش حماسه آسماني و نيايش حماسه زميني بررسي تطبيقي نيايش در شاهنامه فردوسي، و ايلياد و اديسه هومر

نيايش در شاهنامه و ايلياد و اديسه حاكي از آن است كه انسانها در طول تاريخ و در هر گوشه از دنيا داراي سرشت وفطرت واحدي بوده اند و همواره در مواجه با مشكلات و سختي ها دست به دامان نيرو هايي مافوق شده‌اند .بهترين راه شناخت اشتراكات و افتراقات فرهنگ‌هاي مختلف، مقايسه ديدگاه‌ها و آثار ادبي آن اقوام در يك موضوع واحد ادبي است تا كيفيت انعكاس و تجلي آنها در يكديگر مشخص گردد و اين، همان چيزيست كه امروزه از آن به عنوان ادبيات تطبيقي نام برده مي‌شود. هدف از ارائه اين مقاله كه به روش تحقيق نظري و مطالعه و تطبيق صورت گرفته است، بررسي مضامين ديني مشترك در شاهنامه و ايلياد و اديسه، از جمله نيايش است كه در حماسه ايراني و يوناني به نمودهاي گوناگون تجلي يافته است. اين پژوهش بر اين گفته صحه مي‌گذارد كه حماسه هومري از لحاظ معتقدات ديني و باورهاي مذهبي در مراحل اوليه بشري قرار داشته، در حالي‌كه شاهنامه از بينش كامل‌تر و پخته‌تري در اين زمينه برخوردار است.