زن در آيينه ذهن فردوسي و اسدي طوسي

در آثار حماسي فاخر همچون شاهنامه ي فردوسي و گرشاسپ نامه اسدي طوسي، زن نقشي فعاّل، و تأثيرگذار دارد. ذهن اين دو شاعر هرگز نمي پذيرد شخصيّت زن را موجودي منفعل و بي هويّت نشان دهد. با بررسي ابيات و داستان ها شاهنامه و گرشاسب نامه به نقش و جايگاه مهم زن در آيينه ذهن فردوسي و اسدي طوسي پي برده مي بريم و درمي-يابيم كه زنانِ در آثار آن ها نقش هاي گوناگوني را بازي مي كنند. حتي زنان گاهي در قالب نقش هايي مي روند كه به واسطه ي آن محدوديت هاي فرهنگي و اجتماعي زمان خود را در هم مي شكنند. در نگاهي كلي نقش و شخصيّت زنِ شاهنامه فردوسي و گرشاب نامه اسدي طوسي، مثبت است. گويي خواسته اند توجّه خواننده را به نكات و ويژگي هاي مثبت آنان و جايگاه والايِ زنان در آن روزگاران سوق دهد و آن را به عنوان نيمه ي پنهان جامعه معرفي مي كند، كه نقشي بنيادين در استحكام زيربناي جوامع دارد. همچنين دراين بررسي كه به شيوه ي كتابخانه اي انجام گرفته، سعي شده تا از ابيات اصيلي كه توسط اين دو شاعر عالي قدر سروده شده استفاده شود و از ابياتي كه احتمال الحاقي بودن آن زياد است در تحليل استفاده نشود.