سوررئاليسم در رمان‏هاي احمدرضا احمدي

سوررئاليسم از رويكردهاي هنري و ادبي اواخر قرن نوزدهم ميلادي است كه خاستگاه آن فرانسه و شخص آندره برتون است. اين مكتب تحت تأثير تفكرات فرويد و مكاتب پيش به ويژه دادائيسم پديد آمد. مباني سوررئاليسم در قالب اصولي همچون: نگارش خودكار، اشياء سوررئاليستي، ديوانگي، امر شگفت و خارق‌العاده، طنز و هزل، تخيل و رويا، گسست در متن، اروتيسم، تصاوير سوررئاليستي و لحظة سوررئاليستي ارائه شده‌است. اين رويكرد هنري و ادبي، پس از تحولات مشروطه و پسا مشروطه در ادبيات داستاني معاصر ايران نمود يافت و نويسندگان ايراني نيز به تبعيت از اين مكتب، آثاري خلق كردند كه صادق هدايت و هوشنگ گلشيري چهره‌هاي شاخص در اين زمينه هستند. اين نوشتار به روش توصيفي-تحليلي مؤلفه‌هاي سوررئاليستي را در رمان‌هاي احمدرضا احمدي بررسي كرده‌است. دستاورد پژوهش بيانگر آن است كه اين نويسنده در كنار پرداختن به واقعيت‌هاي زندگي و اجتماع پيرامون خويش به مباني مكتب سوررئاليسم نيز توجه كرده‌است كه در ا ين ميان، امري شگفت و خارق‌العاده، تصاوير سوررئاليستي، تخيل و رؤيا، گسست در متن از بارزتريرن نمودهاي سوررئاليستي در رمان‌هاي احمدي است كه توجه مخاطب را به خود جلب مي‌كند.