بررسي تصوير و تصويرپردازي در اشعار قيصر امين پور

تصوير و تصويرپردازي يكي از عناصر اصلي شعر در هر دو شكل سنتي و نو آن است. تصويرها در سير شعر فارسي، تحوّلات بسياري را پشت سر گذاشته اند. اين تصاوير در قرن پنجم در اشعار شاعراني همچون رودكي و منوچهري، متحرّك و پويايند و با تشبيهات حسي و ملموس همراه شده اند؛ امّا كم كم در شعر شاعراني چون عنصري و ابوالفرج روني جاي خود را به تصاويري ساكن و ايستا داده اند. در شعر معاصر هم با توجّه به نگرش نوين و رويكرد تازه شاعران به طبيعت و ديگر پديده ها، تصاوير شعري بسيار متحوّل و ديگرگونه شده اند. پژوهش حاضر بر آن است تا تصوير و تصويرپردازي را در اشعار قيصر امين پور با روش تحقيق كيفي، از نوع تحليلي- توصيفي و شيوه متن پژوهي بررسي كند. يافته ها نشان مي دهد امين پور در خلق و آفرينش تصاوير از همه امكانات حتي رديف مناسب بهره گرفته است. تصاوير شعري او متنوّع و متعدّد هستند و گستره اي از عناصر محسوس چون طبيعت و مترسك و مفاهيم انتزاعي همچون عشق و مرگ را در بر مي گيرد.