بررسي ويژگي هاي فضاي معماري ايران در دوران اسلامي از قرن هفتم تا دهم با تكيه برمنابع تاريخي

معماري در جهان اسلام يكي از بزرگترين جلوه‌هاي ظهور يك حقيقت هنري در كالبد مادي به‌شمار مي‌رود. از لحاظ تاريخي معماري اولين هنر به ‌شمار مي‌آيد . معماري اسلامي به عنوان يكي از موفق‌ترين شيوه‌هاي معماري در تاريخ معماري جهان قابل بازشناسي است. در يك نگاه جامع نگر مي‌توان پيوستاري ارزشمند و پويا را در بناهاي اسلامي بازشناسي كرد ، كه موجب شده تمامي آن‌ها در قالبي واحد با عنوان معماري اسلامي در كنار يكديگر قرار گيرند. در اين پژوهش با شناخت وضعيت معماري ايران در قرن هفتم تا دهم بر اساس منابع مكتوب(زبده التواريخ،ظفرنامه،حبيب السير)مي پردازيم. نتايج پژوهشي بيانگر اين است كه علي رغم كمبود آثار مرتبط با معماري در دوره مذكور ما توانستيم واژه هاي بسياري كه مرتبط با معماري است رديابي كنيم. در اين پژوهش با استفاده از رويكرد تاريخي-تحليلي و شيوه ي گرد آوري اطلاعات به روش كتابخانه اي مورد بررسي قرار ميگيرد. به طور كلي هدف از انجام اين پژوهش ،ضمن بررسي فضايي معماري دوران اسلامي و همچنين آشناي با معماري در هر دوره به بررسي ويژگي ها و خصوصيات آنها مي پردازيم.