بررسي صور خيال در ديوان دعبل خزاعي

دعبل خزاعي همانند شاعران فارسي زبان از صور خيال در اشعار خود بخوبي استفاده نموده است. او از جمله شعراي متعهد و مذهب دوست است كه بيش از آن كه به دنبال نشان دادن توانايي و هنر خود در به كارگيري صنايع ادبي باشد، شعر خود را رسانه اي در جهت تبليغ دين اسلام و مدح و منقبت ائمه ي معصومين قرار داده است. از ميان معصومين، امام علي(ع) و امام حسين(ع) و امام رضا(ع) بيشتر مورد توجه شاعر قرار گرفته است. البته از آنجا كه دعبل خزاعي با معصومين هم عصر بوده، لذا تصاوير شعري او واقع گرايانه و در عين حال، جدي است. توجه به معصومين و مدح و ستايش آنان در اشعار دعبل از تنوع زيادي برخوردار است. رمز جذابيت و حلاوت اشعار دعبل در به كارگيري بهنگام صور خيال و در موضع مناسب و به اقتضاي حال و مقام است. دعبل خزاعي در مجموعه اشعار عربي خود، از هرچهار موضوع علم بيان (تشبيه، استعاره، مجاز و كنايه) استفاده نموده است، اما كاربرد (تشبيه و استعاره) در اشعار وي بسامد بالاتري دارد. در اين مقاله، صور خيال، در مجموعه ي اشعار دعبل خزاعي، با ذكر نمونه هايي از ابيات عربي، بررسي و تحليل شده است.