بازتاب بدترين ويژگي هاي شخصيت اسطوره اي افراسياب در شاهنامه فردوسي

شاهنامه فردوسي بزرگ ترين اثر حماسي در زبان فارسي است كه شخصيت هاي اسطوره‌اي و تاريخي زيادي در آن تجلي مي‌يابد. شاهنامه به عنوان اثري حماسي و پر راز و رمز نبرد ميان نيكي‌ها و بدي‌ها را در نمودهاي گوناگون به ظهور رسانده و در آن شر در قالب شخصيت‌ها و موجودات اهريمني چون رشك و حسد خشم و ... به نمايش گذاشته مي‌شود. در اساطير ايراني، صفاتي ماندن آز، خشم، تندخويي، رشك و حسد، خست، بيداد، دروغ، نافرماني، ناسپاسي و ... صفات اهريمني به شمار مي‌آيند و در شاهنامه در قالب شخصيت‌ها و موجودات اهريمني بروز و ظهور پيدا مي‌كند و فردوسي تحت تأثير اين نگرش‌ها كه به ويژه برخاسته از باورهاي زرتشتي‌اند هر يك از رذايل اخلاقي را ديو معرفي مي‌كند. پادشاهان اسطوره اي از شخصيت هايي هستند كه بعدها با تبديل اسطوره به حماسه از موضوعات بسيار تأثيرگذار بر فرهنگ ايراني هستند. پادشاهان اسطوره هاي در پهنۀ ادبيات قوم ايراني و سروده هاي فارسي سرايان، قلمرو وسيعي را به خود اختصاص داده اند. يكي از اين پادشاهان اساطيري افراسياب است. سيماي افراسياب در آثار اساطيري و تاريخي مقرون به شر و بدي است. خواه به همين دليل و خواه به دليل اينكه فردوسي در گزارش شخصيت او در نمايش بدي ها و شرانگيزي ها مبالغه كرده باشد، نتيجه اين است كه او در شاهنامه شرانگيزترين شخصيت انيراني است كه گسترده ترين جنگ را عليه ايران به راه مي اندازد. اين مقاله كه با روش تحليلي- توصيفي و برمبناي مطالعات كتابخانه اي صورت گرفته است، برآن است به بازتاب بدترين ويژگي هاي شخصيت اسطوره اي افراسياب همراه با شواهد شعري در شاهنامۀ فردوسي بپردازد.