بررسي كمال انسان در ديدگاه مزلو بر مبناي حكمت سينوي

مزلو روانشناس انسان‌گرا، در مطالعات خويش، بر بررسي انسان‌هاي كامل‌تر، موفق‌تر و با سلامت بيشتر، تمركز مي‌كند. اما ابن‌سينا نفس انساني را به‌عنوان حقيقت انسان معرفي مي‌كند و جسم را صرفاً ابزاري مي‌داند كه زمينه دستيابي نفس به كمالات گوناگون را فراهم مي‌نمايد. سوالي كه در مقايسه اين دو ديدگاه مطرح است به معيارها و آثار آن­ها در كمال انسان مربوط مي­شود. پاسخي كه مقاله آن را مورد مطالعه قرار داده اين است كه از ديدگاه مزلو انسان‌هاي كامل قابليت‌هاي گوناگون خود را به فعليت مي رسانند؛ به واقعيت توجه دارند؛ خود، ديگران و جهان را آن‌طور كه هست، موردپذيرش قرار مي‌دهند؛ بيشتر به مشكلات خارجي توجه دارند تا به خودمحوري؛ خودمختار و مستقل هستند؛ اكثر آن‌ها تجربه عارفانه و اوج دارند كه لزوماً خصيصه مذهبي نيست؛ خلاق هستند و در برابر همرنگي فرهنگي مقاومت مي‌نمايند. در اين باره البته چالشي وجود دارد كه انسان قابليت‌هاي فراواني دارد كه بايد مشخص نمود فعليت يافتن كدام قابليت‌ها،مراد است.همچنين هر تجربه اي كه عرفاني خوانده مي شود، نمي‌تواند تجربه‌اي راستين باشد.