نشانگان كاربستي ايمان ديني در مواجهه با شرايط كرونائي

مواجهه نظري ـ باورشناختي و برخوردهاي رفتاري ـ عملكردِ جامعه مومنان در ايران در شرايط كرونائي اخير، نايكسان است؛ ارزيابي اين دو مواجهه، نشان مي دهد مومنان در ساحت باورشناختي، بر بنيادهاي ايماني خود در موقعيت هاي دشوار كرونائي پايبنداند و حتي، مواجهه با اين بلاي همه گير، طراز ايماني افراد و دل-بستگي آنان به خداوند را ارتقا بخشيده و حس تكيه گاهي هستي متعالي را افزايش داده است. اما در حوزه رفتار و عملكرد، شاهد مواجهه هاي مختلف و ناسازگار بوديم. در اين پژوهش، ضمن بررسي اين دو ساحت و مواجهه هاي آن در شرايط حاد كرونائي، از آسيب شناسي حوزه عملكرد جامعه مومنان بويژه با تاكيد بر مسئوليت-پذيري و موقعيت شناسي خواهيم پرداخت. اين شكاف در مقام باور ـ ايمان و ساحت رفتار، برآمده از علل معرفتي و روان شناختي نظير انگاره هاي نادرست و افراط گرايانه از دين است. حقيقت ايمان ديني، اقتضا دارد آثار و الزام هاي ايمان داري در مقام عمل بويژه در شرايط دشوار ظهور پيدا كند. عمده تاكيد اين پژوهش در نشانه-شناسي ايمان داري، تاكيد بر مسئوليت پذيري و موقعيت شناسي است. روش پژوهش حاضر، تحليلي بوده و با استناد به آموزه هاي اسلامي در ساحت ايمان داري، شرايط تحقق آن در جامعه در مقام عمل در دو حوزه مسئوليت پذيري و موقعيت شناسي بررسي مي شود