پديدارشناسي معلم در پداگوژي مجازي

با ورود فناوري اطلاعات در محيط هاي يادگيري ، پرسش هاي راهبردي براي چگونگي بكارگيري آن در پداگوژي فناورانه مطرح شد. همزماني تلفيق«پداگوژي»و«تكنولوژي» در فضاي شيوع بيماري كرونا، تجربه زيسته تازه اي را براي معلمان به وجود آورد. براي آشنايي با فرايند آموزشي مجازي و نحوه تجربه آنها در اين فضا، 63 نفر از همكاران فرهنگي كه در آموزش مجازي دروس مختلف فعاليت داشتند را به عنوان شركت كننده انتخاب نموديم. داده هاي بدست آمده را با روش تحليل كيفي بررسي نموده و مولفه هاي سازگار و ناسازگار با پداگوژي الكترونيكي را بدست آورديم. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي دهد در مقدمه آموزش مجازي، مربيان و دانش آموزان توانسته اند زمينه مشاركت را فراهم نموده و روند تعليم و تربيت را ادامه دهند. شناسايي موانع پيش روي دو عنصر«شخصي سازي و توليد منابع يادگيري و فضاي آموزشي» كه از اهداف اصلي پداگوژي فناورانه است، از ديگر نتايج مقاله است. تجربيات معلمان در اين بستر، سير روشني از مقتضيات و موانع آموزش مجازي را ترسيم مي كند كه در قالب مدل مفهومي در پايان ارائه شده است. شناخت عوامل زمينه ساز و بازدارنده در فضاي آموزشي موجود، در آينده راهبرد-هاي برنامه ريزي آموزشي را بهبود بخشيده و نتايج موثري را به دست خواهدآورد.