بايسته‌هاي اخلاقي در مديريت اقتصادي با نظر به خوداتكايي در نهج‌البلاغه

خوداتكاييِ اقتصادي، امروزه بخشي از گفتمان مقاومت در منطقه است و حاكميت اسلامي در پي بازتعريف و تئوري سازي و در نهايت محق ساختنِ اين امر است. اين نوع خوداتكايي، شاخص‌هاي متعدد اقتصادي، جامعه‌شناختي، روانشناختي و... دارد. پاره‌اي از اين شاخص‌ها نيز، برخاسته از اصول و موازين اخلاقي است. لذا مساله پژوهش حاضر اين است كه بايسته‌ها يا شاخصه‌هاي اخلاقي لازم در مديريت اقتصادي يك جامعه، براي تحقق خوداتكائي در عرصه اقتصادي از منظر نهج‌البلاغه كدامند؟ اين مساله با روش تحليل محتوا و با نظر به آموزه‌هاي علوي در نهج‌البلاغه مورد بررسي واقع شده است. مطابق يافته‌هاي پژوهش، حدود ده مولّفه بنيادينِ اخلاقي بايد در مديريت اقتصادي بكار گرفته شود تا به لحاظ اخلاقي، زمينه خوداتكائي اقتصادي فراهم گردد. جهاد شجاعانه، سعه صدر و اميد، اعتدال و ميانه روي، امانتداري، شايسته سالاري، صداقت و وجدان كاري، از جمله مهمترين بايسته‌هاي اخلاقي در جهت تحقق خوداتّكايي اقتصاديِ يك جامعه محسوب مي‌شوند. طبيعي است اگر جامعه‌اي در پي خوداتكايي اقتصادي است بايد به اين بايسته‌هاي اخلاقي ملتزم باشد.