بازبيني در سياست‌هاي كنترل رشد جمعيت در الگوي اسلامي ايراني پيشرفت، با تكيه بر مطالعات تجربي و منابع اسلامي

ديدگاه سنتي علم اقتصاد بر اين باور بود كه رشد جمعيت، تأثير معكوسي بر رشد اقتصادي و در نتيجه تأثير منفي در توسعه و پيشرفت جامعه مي‌گذارد. بر همين اساس سال‌هاي متمادي برنامه‌ريزان كشور ما بودجه و انرژي بسياري را صرف ترويج روش‌هاي كنترل خانواده نمودند. در حالي كه در طول تاريخ ، در دوره‌اي كه جهان داراي رشد جمعيت اندكي بوده، رشد اقتصادي اندكي نيز تجربه شده است، و هنگامي كه نرخ بالاي رشد جمعيت اتفاق مي‌‌افتاد، نرخ رشد اقتصادي نيز بالا مي‌بود. اغلب دوره‌هاي تاريخ انساني داراي رشد اقتصادي و جمعيتي اندك بوده است. فقط در دوره اخير هم رشد جمعيت و هم رشد اقتصادي به با سرعت زياد افزايش يافته است. در اين مقاله، پس از مقدمه، شواهد تجربي مبني بر عدم ارتباط معكوس بين رشد جمعيت و رشد اقتصادي و پيشرفت ارائه مي‌شود، اغلب آناليزهاي تجربي در مورد رابطه بين جمعيت و رشد اقتصادي، هيچ رابطه معكوسي پيدا نكردند سپس با رجوع به منابع اسلامي، ديدگاه اسلام در ارتباط با رشد جمعيت بررسي شده و در نهايت نتيجه گيري مي‌شود كه در امر سياست‌هاي جمعيتي كشور بايد تجديد نظري صورت گيرد و به جاي برنامه ريزي براي كنترل و كاهش رشد جمعيت، در جهت بهره‌برداري و شكوفايي اين جمعيت (جوان) برنامه‌ريزي شود. چرا كه يك جمعيت پويا مي‌تواند همچون يك نيروي محركه قوي، كشور را در مسير پيشرفت اقتصادي، علمي، هنري و ... به پيش براند.