چرايي و چگونگي مشاركت نخبگان درتدوين الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

براي هر نظامي، دست‌يابي به الگوي پيشرفت متناسب با شرايط بومي، از اساسي‌ترين ملزومات حركت به سمت اهداف و آرمان‌هايش به‌شمار مي‌رود. جمهوري اسلامي ايران در دهه نخست حيات پربركت خويش به تثبيت نظام و استقرار امنيت، تامين استقلال و آرامش جامعه از طريق مرتفع ساختن چالش‌ها، مديريت بحران‌ها و سركوب عوامل نا‌امني اهتمام ورزيد. بديهي است امنيت، مهمترين پيش نياز هرگونه پيشرفت است؛ جوامع نا‌امن فرصت سرمايه‌گذاري و برنامه‌ريزي پيدا نمي‌كنند؛ سرمايه‌گذاران نيز خطرها و ريسك سرمايه‌گذاري در نقاط ناامن و بي‌ثبات را به جان نمي‌خرند. ملت و مسؤولان كشورمان در دهه دوم و سوم انقلاب اسلامي نيز با چهار برنامه پنج ساله و چشم‌انداز بيست ساله مسير پيشرفت همه جانبه را در پيش گرفتند، لكن اين تلاش‌ها و مجاهدت‌ها فاقد يك الگوي جامع و بومي و اسلامي پيشرفت بوده است. خلاء الگوي يادشده سبب شد تا مقام معظم رهبري در سال ۱۳۸۹ به مفهوم‌سازي، تشريح الزامات و شاخص ها و تشكيل هيأتي از نخبگان كشور براي طراحي الگوي اسلامي ايراني پيشرفت اقدام كردند. آن چه در اين ميان مهم و حياتي تلقي مي شود، چرايي و چگونگي مشاركت نخبگان متعهد كشور در تدوين اين امر مهم مي باشد.نخبگان جامعه به عنوان قشري متخصص،آگاه و داراي بارمسئوليت و الهام بخش در برابر ساير افراد جامعه بايستي به نحوي از انحاء در تدوين و شكل بخشي به اين الگو سهيم باشند. دراين مقاله،مفهوم كلي نخبه، وضعيت نخبگان در ايران، ويژگي ها و مولفه هاي الگوي اسلامي ايراني پيشرفت ودر نهايت نقش و چگونگي مشاركت نخبگان متعهد در تدوين و سازماندهي اين الگو بررسي خواهد شد.