مطالعه وابستگي مكاني زلزله هاي ايران بين سالهاي 1332 تا 1392 از ديدگاه نظريه آشوب

هدف از این تحقیق مطالعه وابستگی مكانی زلزله های رخ داده در ایران ، بین سالهای ۱۳۳۲ لغایت ۱۳۹۲ از دیدگاه نظریه آشوب می باشد . جهت انجام این امر دو نوع سری زمانی در نظر گرفته شده كه یكی پراكندگی طول جغرافیایی مكان زمین لرزه ها نسبت به زمان وقوع آنها و دیگری پراكندگی عرض جغرافیایی مكان زمین لرزه ها نسبت به زمان وقوع انها می باشد . تمامی زلزله های در نظر گرفته شده با بزرگای بالای ۴ و با تغییرات عمقی ۰ تا ۱۰۰ كیلومتر می باشند . در بازسازی فضای فاز سری های زمانی در نظر گرفته شده ، زمان تاخیر ۸ و بعد محاط ۵ برای طول جغرافیایی و همچنین زمان تاخیر ۶ و بعد محاط ۵ برای عرض جغرافیایی بدست آمد . با توجه به اینكه با افزایش بعد محاط، بعد همبستگی هر كدام از سیستم ها رفتار افزایشی از خود نشان می دهند و به مقدار اشباعی نمی رسند، طبق نظریه آشوب، این سیستم ها ، سیستم های تصادفی بوده و قابل پیش بینی نخواهند بود .