اشتغال و اقتصاد زنان در تمدن اسلام و ايران

زن (به خصوص بعد از انقلاب اسلامي) در جامعه ما هويتي است «انسان ساز» كه از دامنش والاترين انسان ها به جامعه انساني تقديم مي شود. زن در چنين جامعه اي و با چنين الگويي جز با ابزار آگاهي و ايمان در عرصه هاي تلاش براي توسعه ظاهر نمي شود و در يك عبارت: زن ابزار نيست. اين معناي واقعي تحقق عدالت در برابر توسعه مي باشد. با توجه به اين كه نيمي از كل جمعيت جهان را زنان تشكيل مي دهند و دو سوم ساعات كار انجام شده توسط زنان صورت مي پذيرد، تنها يك دهم درآمد جهان و فقط يك صدم مالكيت اموال و دارايي هاي جهان به زنان اختصاص يافته است. بنابراين وجود نابرابري براي زنان در تمامي جوامع كم و بيش وجود دارد كه در برخي از سازمان هاي جهاني در چند سال اخير به اين مسئله بيشتر توجه شده و در برنامه ريزي هاي خرد وكلان اقتصادي و اجتماعي سازمان هاي مختلف جهاني قرار گرفته است.توجه به اصول حاكم بر شخصيت زن، خاستگاه و منشأ تمايز بين اشتغال زن و مرد نيز تفاوت‏هاي زيستي، رفتاري و اقتصادي و همچنين تفاوت‏هاي تشريعي سبب مي‏شود كه در انديشه ديني با وجود آنكه اشتغال به عنوان يك حق براي زنان محسوب مي‏گردد، ولي هرگز به عنوان يك تكليف اقتصادي بر ايشان تحميل نمي‏شود. بررسي ادلّه مخالفان و موافقان اشتغال و سابقه اشتغال زنان و نحوه اشتغال زنان امروزي در غرب نشان مي‏دهد كه اين امر هر چند داراي ويژگي‏ها و پيامدهاي مثبتي است ولي داراي پيامدهاي منفي غيرقابل‏انكاري نيز مي‏باشد.حال در اين مقاله با روشي توصيفي- تحليلي به بررسي اشتغال و اقتصاد بانوان در تمدن اسلامي و ايران پرداخته شده است.