زن در نهج البلاغه

اين پژوهش به تحليل جايگاه و حقوق زن در نهج البلاغه پرداخته است . يكي از منابعي كه از ديرباز در مباحث انتقادي درباره « جايگاه و منزلت زن در نگرش ديني » مورد استفاده قرار گرفته ، كلام اميرالمومنين ( عليه السلام ) در نهج البلاغه است . برخي با تمسك به ظاهر كلام حضرت ، كمال پذيري زن و وجود ارزش هاي والاي انساني او را انكار كرده و وي را موجودي دون و بي پايه انگاشته اند ، و دستهاي ديگر با تاكيد بر منزلت و كرامت والاي زن ، كلام حضرت را منافي با منزلت و جايگاه حقيقي اش پنداشته اند . اين بررسي در سيره حضرت ثابت مي كند كه ايشان علي رغم سنت جاهليت ، به شخصيت و مقام زن احترام بسيار مي گذاشته اند . در بيان كرامت و منزلت زن همين بس كه او را مظهر جمال و عطوفت الهي معرفي نموده اند . در كلامي ديگر از زن به عنوان امانت الهي ياد شده است كه همچون امانتهاي ديگر خداوند ، ارزشمند و قابل احترام مي باشد و بايد آنچنان كه شايسته امانت گذاري است از او محافظت و نگهداري شود . حضرت به احياي حقوق زن از جمله سياسي ، اقتصادي ، فرهنگي و تربيتي ، اجتماعي ... توجه خاصي مبذول مي فرمود . افزون برآن كه مردان را به رعايت حقوق زنان توصيه كرده است.